jak sprawdzić czy twoje dziecko czy ktokolwiek bierze narkotyki komentujcie zadawajcie pytania!!!!

Grzyby halucynogenne
Spośród pięciu tysięcy odmian grzybów znanych przez człowieka - około 80 odmian posiada
właściwości psychoaktywne.
Są one spotykane, oprócz dalekiej północy, na każdej szerokości geograficznej.
Zazwyczaj miały one zastosowanie lokalne, związane z miejscowymi zwyczajami i obrzędami;
stosowane były od wieków. Otaczano je czcią na całym świecie, ale szczególny kult grzybów
istniał w Ameryce Południowej i Północnej.
Spośród wszystkich grzybów wywołujących halucynacje, na uwagę zasługują dwa gatunki:
grzyby psylocyble (Psylocyble mexicana / astecorum) i muchomor czerwony (amanita muscaria),
gdyż właśnie te są współcześnie używane ze względu na właściwości psychodeliczne.
PSYLOCYBLE MEXICANA Łysiczka lancetowata (Psylocyble semilanceata), rosn±ca także w Polsce
zawiera nieco mniej substancji psychoaktywnych aniżeli grzyby amerykańskie. Ma to jednak
swoje znaczenie tylko w ilości jedzonych jednorazowo grzybów. Przy zjedzonych 50 sztukach
mogą wystąpić bardzo poważne zmiany świadomości, a spożycie już około 30 świeżych sztuk
powoduje wystąpienie halucynacji.
WYGLĄD: Mały niepozorny grzybek w kolorze zazwyczaj brązowym o cienkiej i delikatnej nóżce
oraz stożkowatym kapeluszu.
SUBSTANCJA PSYCHOAKTYWNA : Psylocybina Psylocyna.
Działanie psylocybiny w dużej mierze przypomina efekty wywoływane przez LSD, choć jej
aktywność nie przekracza 1% aktywności.
EFEKTY UŻYCIA: halucynacje, zwiększenie wrażliwości optycznej i słuchowej, brak kontaktu z
otoczeniem, uczucie opuszczenia ciała, bierność i obojętność na sygnały zewnętrzne.
AMANITA MUSCARIA Muchomor czerwony (Amanita muscaria) to bardzo rozpowszechniony w całej
strefie umiarkowanej grzyb; jest powszechnie znany i z uwagi na właściwości toksyczne –
niejadalny. Jednak w niektórych rejonach dalekiej północy, a w szczególności na terenach
byłego Związku Radzieckiego, był używany przez plemiona zamieszkujące Syberię właśnie ze
względu na te właściwości. Obecnie również bywa wykorzystywany przez osoby poszukujące
mocnych chemicznych wrażeń.
SUBSTANCJA PSYCHOAKTYWNA: Muscinol Kwas ibotenowy Muskazon. Odurzenie, jakie występuje po
wypiciu wywaru z muchomorów czerwonych lub po zjedzeniu pokrojonych i ususzonych jego
kawałków w początkowej fazie przypomina stan upojenia alkoholowego. Zachowanie odurzonego
może mieć bardzo różny charakter od spokojnego i przygaszonego do stanów silnego
rozdrażnienia, a nawet wściekłości.
Wszystkie zmysły są bardzo wrażliwe, a w szczególności słuch i wzrok. Normalne oświetlenie
staje się nie do zniesienia, najsłabsze dźwięki są wychwytywane, drobne przedmioty
przybierają ogromne rozmiary stając się przeszkodami nie do przebycia.

EFEKTY UŻYCIA: gadatliwość i wesoły nastrój, silne halucynacje, prowadzenie rozmów z wyimaginowanymi osobami, wyostrzenie zmysłów.
ZAGROŻENIA:mimo, że zawarte w opisywanych grzybach substancje nie niosą niebezpieczeństwa powstania uzależnienia fizycznego i niemożliwy jest rozwój tolerancji - istnieje jednak, podobnie jak w przypadku innych halucynogenów pewne niebezpieczeństwo uzależnienia psychicznego.
“Eksperymentów” z grzybami nie powinny na pewno podejmować osoby o niestabilnej psychice i skłonne do reakcji psychotycznych. W takich przypadkach szok spowodowany uwolnieniem ukrytych psychoz może dorpowadzić do długotrwałego urazu psychicznego. Używanie tych środków jest ryzykownym balansem na krawędzi zdrowia psychicznego stanowczo odradzanym osobom niedojrzałym psychicznie i emocjonalnie, osobom o skłonnościach do depresji będą paranoi.
Osobnym problemem jest regularne odurzanie się grzybami, czasami jeszcze przyjmując i inne narkotyki. Tego typu zachowania muszą zakończyć się tragicznie; w najlepszym przypadku - załamaniem psychicznym. Zagrożeniem w przypadku muchomora czerwonego jest także możliwość pomyłki prowadzącej do zjedzenia innego muchomora, co może spowodować śmierć. Z uwagi na dużą toksyczność istnieje szczególne zagrożenie dla takich organów jak nerki i wątroba.

Z niektórych odmian konopi (Cannabis sativa L. - konopie indyjskie) otrzymuje się produkty
zawierające substancje psychoaktywne. Najważniejsze z nich to marihuana i haszysz. Są to
najbardziej rozpowszechnione, a tym samym najczęściej używane narkotyki w Polsce i na
świecie.
W niektórych krajach preparaty konopi są legalizowane i dopuszczane do oficjalnego obrotu.
Przykładem jest ustawodawstwo holenderskie. Powodem łagodnego podejścia do tych środków jest
przekonanie o relatywnie niskich szkodach zdrowotnych i społecznych związanych z ich
używaniem.
SUBSTANCJA AKTYWNA:
Tetrahydrokanabinol (THC), którego stężenie decyduje o narkotycznej sile preparatów konopi.
ZASTOSOWANIE MEDYCZNE:
Współcześnie potwierdzono przede wszystkim działanie THC powodujące obniżenie ciśnienie
śródgałkowe, działanie przeciwwymiotne i przeciw-drgawkowe. W niektórych krajach marihuana
jest przepisywana osobom terminalnie chorym.
DZIAŁANIE:
W zależności od warunków konopie mogą działać jako środek pobudzający, uspokajający,
znieczulający lub lekko halucynogenny. Lecz, mimo nadawania preparatom konopi właściwości
halucynogennych, symptomy używania bardziej zbliżone są do obserwowanych po alkoholu niż po
halucynogenach. Długość działania: 1-3 godzin
FORMY WYSTĘPOWANIA:
Marihuana - susz z liści konopii (0,5-5% THC)
Haszysz - żywica krzewu konopii (2-19% THC)
Olej haszyszowy - żywica konopii rozpuszczana np. eterem (10-30% THC)
W wyniku prowadzenia genetycznych modyfikacji opracowano nowe odmiany konopi.
Preparowana z nich marihuana (tzw. skun) może zawierać nawet do 15% THC
SPOSOBY PRZYJMOWANIA:
Najczęściej stosowaną formą przyjmowania preparatów konopi jest ich palenie
("skręty", fifki, fajki, itp.).
WŁAŚCIWOŚCI UZALEŻNIAJĄCE:
Uzależnienie psychiczne: Może występować po pewnym czasie używania.
Uzależnienie fizyczne: Nie występuje.
Tolerancja odwrotna- oznacza to, że przy systematycznym przyjmowaniu THC dochodzi do
nadwrażliwości na ten związek.
ZEWNĘTRZNE OZNAKI UŻYCIA:
gadatliwość i wesołkowatość,
zaburzenie orientacji przestrzennej,
ogólne podniecenie i nadczynność psychoruchowa,
zaczerwienienie białek oczu.
NIEBEZPIECZEŃSTWA:
Zespół amotywacyjny - stan związany z regularnym i długotrwałym przyjmowaniem konopi
charakteryzujący się zmniejszoną energią, zmniejszoną dążnością do osiągnięć, apatią,
skróconym czasem skupienia uwagi, nieadekwatną oceną sytuacji, a przede wszystkim z
upośledzoną zdolnością do komunikowania się z innymi. Eskalacja używania innych
(nielegalnych) środków odurzających, co może mieć także związek z otwarciem dostępu do
innych, bardziej wyniszczających narkotyków (np. w ramach "oferty" dealera sprzedającego
marihuanę).
U niektórych osób może dojść po dłuższym czasie systematycznego używania THC do indukcji
schorzeń psychiatrycznych. Podczas palenia preparatów konopi jego aktywne składniki
docierają łatwo i szybko przez drogi ddechowe do krwiobiegu, a następnie z krwią do mózgu.
Dym działa szkodliwie na cały układ oddechowy. W wyniku nadużywania konopi może dojść do
osłabienia zolności przyswajania nowych informacji. Osłabienie pamięci związane z
przyjmowaniem narkotyku, z całą pewnością odbije się negatywnie na wynikach w nauce .
Przedawkowanie śmiertelne THC jest praktycznie niemożliwe
ODCZUCIA SUBIEKTYWNE:
O ich rodzaju decyduje w dużym stopniu osobowość przyjmującego środek, jak również atmosfera
, w której dochodzi do odurzenia.
"POZYTYWNE":
obniżenie się progu percepcji (szczególnie słuchowej) - wzrost wrażliwości zmysłów,
odprężenie i poczucie spokoju,
zmiana poczucia mijającego czasu: jest on określany jako rozciągnięty i mijający wolniej,
zwiększenie odczucia przyjemności seksualnych,
optymizm i podniesoina samoocena,
poczucie absurdu.

"NEGATYWNE":
skłonność do ulegania sugestiom,
zagubienie,
nieracjonalne myśli,
zwiększone napięcie,
pogrszenie pamięci,
przyspieszone tętno,
zawroty głowy,
niepokój i napięcie
apatia,
lęki i urojenia,
niemożność skupienia uwagi na wielu rzeczach jednocześnie.

Istnieje wiele błędnych stereotypów na temat działania konopi - jednym z nich jest przekonanie, iż mogą one powodować zachowania kryminalne i sprzyjać przestępczości.
NAZWY SLANGOWE: trawa, grass, ganja, hasz, skun, zioło

jest alkaloidem otrzymywanym z liści rośliny o nazwie Erythroxylon coca (koka), której
największe uprawy znajdują się w Ameryce Południowej (głównie w Peru i Boliwii).
Charakteryzuje się ona silnym działaniem pobudzającym - wprowadzającym układ nerwowy w
stan nadaktywności.
ZASTOSOWANIE MEDYCZNE:
Kokaina wykazuje właściwości do miejscowego znieczulania. Obecnie jednak, ze względu na
uboczne toksyczne skutki, kokaina jest zastępowana do tych celów przez nowe,
syntetyczne - mniej szkodliwe środki.
Jednak, w okulistyce i otorynolaryngologii jest nadal stosowana w postaci roztworu
jako miejscowy znieczulający środek.
DZIAŁANIE FIZJOLOGICZNE:
opóźnia objawy zmęczenia, zmniejsza potrzebę odżywiania się i snu, zaburza pracę serca
(w pierwszej fazie działania następuje zwolnienie, a następnie przyspieszenie akcji serca),
silnie rozszerza źrenice, dochodzi do pobudzenia psychoruchowego, powoduje wzrost ciśnienia
krwi i przyspieszenie oddechu, większe dawki mogą spowodować drżenie mięśniowe i wzrost
temperatury ciała.
Działanie: po jednorazowo przyjętej dawce euforia i stan podwyższonego samopoczucia trwa
do 30 minut, rzadko dłużej.
FORMY WYSTĘPOWANIA I SPOSOBY PRZYJMOWANIA:
Kokaina występuje zasadniczo jako krystaliczny biały proszek. Przyjmowana jest zazwyczaj
wziewnie do nosa, gdzie jest wchłaniana przez śluzówkę i niemal natychmiast wywołuje
wpływ na ośrodki przyjemności w mózgu (po pewnym czasie dochodzi do uszkodzenia przegrody
nosa i martwicy). Bywa też wcierana w dziąsła lub w środek małżowiny usznej. Podawana
doustnie działa znacznie słabiej, jednocześnie znieczulając błonę śluzową żołądka i znosząc
w ten sposób uczucie głodu. Stosowana na błonę śluzową języka powoduje porażenie zakończeń
smakowych. Kokaina jest także palona poprzez dodanie jej do papierosów lub do skrętów
z marihuany. Iniekcje należą raczej do rzadkości.
Crack jest krystaliczną formą kokainy. Ma postać białych kawałeczków przypominających
płatki mydlane, jasnobrązowych kuleczek - pakowanych często do fiolek. Zażywany jest
poprzez palenie (np. dodanie do papierosa zawierającego tytoń lub marihuanę); palony jest w
fajce wodnej, specjalnie wydrążonych tulejkach albo podgrzewany na łyżce lub kawałku folii
aluminiowej wdychając ulatniające się opary. Crack jest od 20 do 30 razy silniejszy niż
będąca w nielegalnym handlu kokaina. Działa podobnie, lecz o wiele bardziej intensywnie.
Pasta kokainowa jest pierwotnym produktem w procesie otrzymywania kokainy z liści koki.
Środek ten jest zażywany wyłącznie poprzez palenie, a zawarte w nim substancje
wykorzystywane w procesie przetwarzania liści, mogą w poważnym stopniu uszkodzić płuca.
WŁAŚCIWOŚCI UZALEŻNIAJĄCE:
Uzależnienie psychiczne : zależność taka powstaje bardzo szybko z uwagi na atrakcyjne przeżycia towarzyszące działaniu kokainy na psychikę człowieka i złe samopoczucie po tym, gdy narkotyk przestaje działać.
Uzależnienie fizyczne: brak jest dowodów na powstawanie takiej zależności wprost. Jednak objawy abstynencyjne związane z wyczerpaniem i depresją sprzyjają wytworzeniu się cyklu nałogowego.
Zjawisko tolerancji: nie zauważono powstawania i rozwoju zjawiska tolerancji w wyniku używania kokainy. To, że wielu jej użytkowników zwiększa dawki i ich częstotliwość wynika z chęci nasilenia doznań euforycznych i przedłużenia czasu ich trwania.

ZEWNĘTRZNE OZNAKI UŻYCIA:
* nadpobudliwość
* wzmożona aktywność, gadatliwość
* niepokój psychoruchowy
* zachowania agresywne
* katar (w przypadku używania poprzez śluzówki nosa)
* rozszerzone źrenice słabo reagujące na światło

NIEBEZPIECZEŃSTWA: Silne wyniszczenie organizmu - spowodowane brakiem łaknienia, snu.
Psychoza pokokainowa - postępowanie może stać się z czasem irracjonalne i dziwaczne; a poczucie prześladowania i inwigilowania będzie wykazywać bardzo wiele cech charakterystycznych dla psychozy.
Przedawkowanie - objawy ostrego zatrucia występują w ciągu kilkudziesięciu minut od przyjęcia zbyt dużej dawki kokainy. Charakteryzują się one silnym lękiem połączonym z urojeniami i zaburzeniami świadomości, oraz wybitnie nasilonym pobudzeniem ruchowym (od miotania się do konwulsji). Towarzyszy temu wysokie ciśnienie krwi i płytki przyspieszony oddech.
ODCZUCIA SUBIEKTYWNE:
"POZYTYWNE":
silna euforia, intensywne poczucie mocy wewnętrznej (siły fizycznej i umysłowej) , pobudzenie ruchowe i podniecenie seksualne, poczucie wyższości i odsunięcie poczucia lęku, czas reakcji psychicznej ulega skróceniu - przyspieszeniu ulegają procesy myślowe, zanik zdolności odczuwania przykrych wrażeń.
"NEGATYWNE":
brak krytycyzmu co do własnych możliwości i zachowań, niepokój i napięcie, bezsenność, załamanie nerwowe, urojenia o nieprzyjemnej treści.
NAZWY SLANGOWE:koka, śnieg, koks.

ŚRODKI WZIEWNE (solwent, rozpuchol, budzio)
Wygląd: kleje, rozpuszczalniki, lakiery.
Sposób przyjmowania: najczęściej wdychanie oparów z worka foliowego.
Objawy użycia: stan odurzenia, euforii, omamy, kichanie i kaszel,
katar lub krwawienie z nosa, zapalenie spojówek, zamazana mowa, drażliwość, niekiedy agresji,
lęk.
Zwróć uwagę na: foliowe torby, tuby kleju, smary, zapach chemikaliów we włosach i
na ubraniu, charakterystyczny zapach z ust utrzymujący się nawet kilka dni po zażyciu,
nasączone chustki, szmaty.
Długotrwałe używanie może prowadzić do: uszkodzenia płuc, wątroby, mózgu, niewydolności
serca, śpiączki, śmierci przez uduszenie podczas wdychania.

to cała grupa środków psychostymulujących pochodnych fenylopropylanu. środki te, w
odróżnieniu od kokainy powodują długotrwałe pobudzenie. W ciągu ostatnich stu lat były
one wykorzystywane w różnorodny sposób: od zastosowań leczniczych w medycynie, poprzez
stosowanie ich jako środki odchudzające przez osoby otyłe; były również powszechne wśród
sportowców jako tzw. koks (doping) w sporcie; obecnie pozostają przede wszystkim środkami
odurzającymi stosowanymi przez narkomanów. Metamfetamina pod względem chemicznym jest
podobna do amfetaminy; różni się od niej tylko obecnością grupy N-metylowej.
Jej pobudzające działanie na OUN jest znacznie silniejsze niż amfetaminy, a efekty
euforyzujące są podobne do kokainy, ale utrzymują się dłużej.
ZASTOSOWANIE MEDYCZNE:
Tylko w nielicznych krajach nadal jest stosowana w leczeniu zespołów hiperkinetycznych u
dzieci i napadowej senności (narkolepsji). Inne odkryte i wykorzystane właściwości
działania amfetaminy to działanie rozszerzające oskrzela i zmniejszające łaknienie.
DZIAŁANIE FIZJOLOGICZNE:
silne pobudzenie psychomotoryczne , brak łaknienia ,rozszerzenie źrenic, przyspieszona
akcja serca i szybki oddech, podwyższone ciśnienie krwi i zwiększone wydalanie moczu,
jadłowstręt, suchość w ustach .
Długość działania: W zależności od spożytej dawki pobudzenie trwa 2-3 godziny, a nawet
dłużej.
FORMY WYSTĘPOWANIA I SPOSOBY PRZYJMOWANIA:
Amfetamina i metamfetamina stosowane są drogą pokarmową, dożylnie, palone,
wdychane przez nos. Zależnie od drogi przyjęcia ich działanie wykazuje pewne różnice.
Na przykład przy podaniu dożylnym lub paleniu w ciągu 5 -15 sekund występuje tzw. kop czyli
krótkotrwały okres niezwykle intensywnej euforii. Podanie doustne i donosowe wywołuje
euforię o słabszym nasileniu, tzw. high. Trwa ona 3 do 5 minut po przyjęciu przez śluzówki
nosa, a ok. 20 minut po przyjęciu doustnym.
Zarówno amfetamina jak i metamfetamina występuje w sprzedaży “ulicznej” w postaci
bezwonnego proszku o gorzko-cierpkim smaku, w kolorze od białego do ceglastego
(w zależności od zanieczyszczeń oraz użytych w produkcji składników). Czysty chlorowodorek
metamfetaminy nadający się do palenia (podobnie jak “crack”), występuje w postaci
przezroczystych kryształów. W nielegalnej sprzedaży znajduje się również nieoczyszczona
metamfetamina, produkowana nielegalnie w prymitywnych laboratoriach i jest to białożółty
proszek o zapachu jaj.
WŁAśCIWOśCI UZALEŻNIAJĄCE :
Uzależnienie psychiczne: zależność psychiczna jest podobna do tej, która jest spowodowana
przez kokainę. Wywołuje ją atrakcyjny i euforyczny przebieg działania specyfiku, wzmacniany
z kolei przez przykre dolegliwości związane z jego odstawieniem
(złe samopoczucie, spowolnienie psychiczne, uczucie zmęczenia i apatii), które
obserwuje się już po 12 godzinach od ostatniego zażycia amfetaminy.
Uzależnienie fizyczne: Symptomy zależności fizycznej s± znikome lub wcale nie występują.
Jedynie przedłużony czas snu po tzw. ciągu amfetaminowym, nawet do kilku dni, jest przez
niektórych specjalistów klasyfikowany jako objaw uzależnienia fizycznego. Do najczęściej
pojawiających się objawów abstynencyjnych można zaliczyć uczucie przygnębienia, zmęczenia i
apatii, wewnętrzny niepokój, senność, bóle głowy, obniżenie napięcia mięśniowego, wzmożone
łaknienie i myśli samobójcze. Objawy te rozwijają się dość wolno, gdyż metabolizm i
wydalanie amfetaminy z ustroju przebiega powoli.
ZEWNĘTRZNE OZNAKI UŻYWANIA AMFETAMIN:
nerwowość, drażliwość, rozszerzone źrenice w nikłym stopniu reagujące na światło,
kłopoty ze snem, wahania nastroju od euforii do depresji, nadmierne poczucie pewności
lub nieuzasadniony strach, znaczne ubytki wagi ciała (przy długotrwałym używaniu).
NIEBEZPIECZEŃSTWA:
-anhedonia – utrata zdolności odczuwania przyjemności przy czynnościach i przeżyciach
zwykle jej dostarczających
-psychoza amfetaminowa o charakterze majaczeniowo-urojeniowym (omamy słuchowe i
urojenia prześladowcze) – długotrwałe stosowanie amfetaminy i metamfetaminy często
prowadzi do stanów przypominających objawy schizofrenii.
Wywołana przez narkotyk głęboka i ostra depresja może prowadzić do myśli i prób samobójczych
nawet przez długi czas od momentu zaprzestania jego przyjmowania.
Zmniejszenie potencji z równoczesnym wzrostem pożądania. Przy dużym pobudzaniu seksualnym
ejakulacja i orgazm są trudne i niemożliwe do osiągnięcia. Silne pobudzenie oraz zanik
samokontroli prowadzi często do niespodziewanych, bardzo gwałtownych zachowań.
Skrajne wyczerpanie spowodowane długim okresem intensywnego przyjmowania narkotyku.
Z reguły już po kilkudniowym “ciągu” osoba używająca amfetaminy zapada w przedłużony,
niespokojny sen trwajacy nawet do 48 godzin. Przedawkowanie przejawia się w postaci
tachykardii, bólów w klatce piersiowej, nadciśnienia tętniczego i zagrażającej życiu
zapaści sercowo-naczyniowej. W wyniku przedawkowania narkotyku może nastąpić
nieodwracalne uszkodzenie drobnych naczyń mózgowych prowadzące do udarów mózgu.
ODCZUCIA SUBIEKTYWNE:
Amfetamiana i metamfetamina mimo iż różnią się nieco strukturą chemiczną – dają podobny
efekt, nie różnicy się wieloma szczegółami. Jest to ogromny przypływ energii i bardzo
wyraźne podwyższenie nastroju aż do euforii. Osoby, będące pod wpływem tych środków
przeżywają wykazuja wzmożoną aktywność, której towarzyszy bezsenność. Osoby takie wydają
się bardziej przedsiębiorcze z równoczesnym brakiem krytycyzmu własnego postępowania
“POZYTYWNE”: zwiększenie wydolności psychomotorycznej polepszona koncentracja i możliwość
maksymalnego skupienia uwagi (np. w czasie nauki) przypływ energii i gotowości do działania
poczucie pewności i intensywne (subiektywne) poczucie mocy, euforia odsunięcie poczucia
lęku.
“NEGATYWNE”: drażliwość i agresywność, formikacje (wrażenie obecności insektów na skórze),
przymglona świadomość.
NAZWY SLANGOWE: amfa, proszek, speed, feta

Substancja aktywna: pochodne kwasu barbiturowego (1863). Od tego czasu przeprowadzono z
kwasu barbiturowego syntezę około 2500 barbituranów, z których prawie 50 było wykorzystywanych
w celach klinicznych i produkowanych przez zakłady farmaceutyczne na bardzo dużą skalę.
Niektóre środki z tej grupy: Cyclobarbital, Luminal.

środki te wykazują bardzo silne działanie depresyjne – tłumienie aktywności centralnego
układu nerwowego.
Małe dawki:
przyjemne stany relaksacji, podobne do sennego marzenia.
Większe dawki:
* przyćmienie świadomości,
* pogorszenia zdolności dokonywania oceny,
* silna senność,
* zlewanie się mowy,
* utraty koordynacji ruchów,
* czasami mogą spowodować reakcje paradoksalne i prowadzić do krótkotrwałego pobudzenia
Barbiturany mają szczególne działanie w połączeniu z alkoholem i w ten sposób są bardzo
często nadużywane. Alkohol wzmacnia działanie barbituranów.
Z uwagi na depresyjny wpływ na ośrodek oddechowy i długi czas wydalania z organizmu -
barbiturany są szczególnie groźne w przypadku ich przedawkowania.
Używanie barbituranów prowadzi do powstania zależności psychicznej i bardzo silnej
zależności fizycznej. Powodują wzrost tolerancji organizmu.
Objawy odstawienia są szczególnie silne - charakteryzują się: niepokojem, lękiem, drżeniem
mięśni.
W zależności od rodzaju stosowanych barbituranów (krótko- lub długodziałających) mogą
pojawić się od 1 do 10 dni po ich odstawieniu.
Przy bardzo silnym uzależnieniu w okresie odstawienia może pojawić się delirium wraz z
majaczeniem; nagłe odstawienie może grozić nawet śmiercią.
Mechanizm powstawania tak silnej zależności jest nieskomplikowany: kiedy środek
działa - aktywność neuronów pozostaje stłumiona; kiedy zostanie
odstawiony - neurony stają się nadpobudliwe. Wieloletnie przyjmowanie tych środków prowadzi
do zaburzeń neurologicznych, hormonalnych, układu krążenia i oddechowego oraz psychicznych,
łącznie z zespołem otępiennym.